چرا نگاهایت آنقدر غمگید است ؟

چرا لبخند هایت آنقدر بی رنگ است ؟

اما افسوس . . .

هیچ کس نبود . . .  همیشه من بودم !

من و تنهایی پر از خاطره !

هیچ کس نپرسید . . .

چرا چشمهایت همیشه بارانیست . . . ؟

من امروز دیدم هجوم برگ رقصان را به تنهایی ام . . .

و دیدم کسی فهمید مسابقه ی رسیدن زردها را . . .

من امروز خلوت ترین شلوغی ها را یافتم و بین دو درخت قهر میانجی شدم . . .

من امروز زیر بلندای بلندی ها ،

ایستادم تا کوچک شوم به اندازه ی بزرگی ام . . .

من امروز هفت دقیقه به احترام باران ایستادم . . .

و به یادت بودم چون به باران گفتی مرا بشوید . . .

من عاشقانه لب خوانی کردم پچ پچ رگبار بارانی ات ،

 من امروز بوسیدم یک درخت خیس را ........

گفتا که اشک کوه

گفتم از چه مي گريد کوه

گفتا آن زمان که ناله هاي درهمشکسته جداييها را ميشنود

و درد دلهاي تنهايي که تنها پيش او مي گريد

و بغض هايي فرو خورده که نزدش ميشکنند 

قلب سنگيش آهسته ميشکند 

ميجوشد  

و آرام آرام . . .

 آبشار ميشود

 از ما رفیقان درگذر با نا رفیقان ناز کن

 ای راز باز پر طنین با نکته دانان  یار شو

 از بزم پیران  درگذر با نوجوانان ناز کن

 ای  ساز ناز دلنشین با دلنوازان  راز گو

 از ما خموشان درگذر با عندلیبان ناز کن

 ای شاه باز درکمین با بی نوایان یار شو

 از ما گدایان  درگذر با شهریاران ناز کن

 ای جان جان عارفان بر شعر مومن ناز کن

 از ما عزیزان درگذر با  جان جانان ناز کن

        که گویی آهوی سر در کمندم

                گهی بر درد بی درمان بگریم

                        گهی بر حال بی سامان بخندم

                                نه مجنـونم که دل بردارم از دوست

                                        مده  گر عــاقــلی بیـهوده پنــــــــدم

<< سعدی >>

 گفت : دو بخش

 گفتم : كدامند ؟؟

 گفت : كودكی ، پیری

 گفتم : پس جوانی چه شد ؟؟

 گفت : با عشق ساخت* با بی وفایی سوخت* با جدایی مرد . . .

 داستانها و دست نوشته های خانم زرچینی

آهای دردونه ی عاشق کشه بی دین و ایمون

چه بد تا میکنی با این دل تازه مسلمون

به آهوی چمن سرو بلند بالا بلایی

به زنجیرم بکش اما نشو از من فراری

چه روز و روزگاری ، نه پاییز و بهاری

رهایم کن از این عشق ، بگو دوستم نداری

داستانها و دست نوشته های خانم زرچینی

ای کاش میدونستم اگه بری چی میشه

چشای بی قرارت در به در کی میشه

ای بهترین ترانه خلوت عاشقانه

چه زود فراموشت شد اون عشق جاودانه

خداحافظ ای یار قلبت شده گرفتار

لحظه ی با تو بودن دیگه نمیشه تکرار

خداحافظ ای یار لحظه نمیشه تکرار

زلف پریشونت رو پیش خودت نگهدار

از این پس :

در صفحات جدید وبلاگ شعرها و رمانهای خانم زرچینی نمایش داده میشود !

من زندگي را دوست دارم

ولي از زندگي دوباره مي‌ترسم

دين را دوست دارم

ولي از كشيش‌ها مي‌ترسم

قانون را دوست دارم

ولي از پاسبان‌ها مي‌ترسم

عشق را دوست دارم

ولي از زن‌‌ها مي‌ترسم

كودكان را دوست دارم

ولي از آينه مي‌ترسم

سلام را دوست دارم

ولي از زبانم مي‌ترسم

من مي‌ترسم

پس هستم

اينچنين مي‌گذرد روز و روزگار من

من روز را دوست دارم

ولي از روزگار مي‌تـرسم . . .

                                                 (روان شاد حسين پناهي)

 به من گفتی که دل دریا کن ای دوست،

 همه دریا از آن ما کن ای دوست،

 دلم دریا شد و دادم به دستت،

       مکش دریا به خون، پروا کن ای دوست . . .